Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική γλώσσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική γλώσσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2023
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018
Περί Αιθέρος-Τελική προσέγγιση
Αγαπητοί φίλοι
Εδώ και καιρό διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον Ορφικό ύμνο τον περί Αιθέρος και ξαφνικά ανακάλυψα ότι κάποια στοιχεία μου είχαν διαφύγει. Τώρα σας παρουσιάζω λοιπόν την τα στοιχεία αυτά. Πρώτα όμως ας δούμε τον ίδιο τον ύμνο:
Αἰθέρος
Ὦ Διὸς ὑψιμέλαθρον ἔχων κράτος αἰὲν ἀτειρές,
ἄστρων ἠελίου τε σεληναίης τε μέρισμα,
πανδαμάτωρ, πυρίπνου, πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα,
ὑψιφανὴς Αἰθήρ, κόσμου στοιχεῖον ἄριστον,
ἀγλαὸν ὦ βλάστημα, σελασφόρον, ἀστεροφεγγές,
κικλήσκων λίτομαί σε κεκραμένον εὔδιον εἶναι.
Όσοι με διαβάζετε καιρό θα ξέρετε ότι πάντοτε δίνω την ευκαιρία στον αναγνώστη για να ανακαλύψει πρώτος τα στοιχεία ώστε να εισπράξει και αυτός την χαρά της ανακάλυψεις. Για όσους δεν το έχουν καταφέρει θα τα παρουσιάσω παρακάτω. Πάντοτε όμως να γνωρίζετε ότι η τελικη απάντηση θα δοθεί όταν καταφέρω να αποκρυπτογραφίσω και φυσικά να ερμηνεύσω στο 100% την ομηρική γλώσσα. Εξ αυτού του λόγου θα μείνω μόνο σε αυτά που θεωρώ ότι μπορούν να ερμηνευτούν και όχι σε ολόκληρο το κείμενο. Για όσους αμφιβάλουν μπορούν να δουν το παρακάτω.
Ο πρώτος στίχος λέει:
"Ὦ Διὸς ὑψιμέλαθρον ἔχων κράτος αἰὲν ἀτειρές,"
Η επίσημη μετάφραση του είναι:
"Ω εσύ, που του Δία την ψυλόπυργη άφθαρτη δύναμη πάντα κρατάς,"
Αυτός που έκανε την μετάφραση έπρεπε το λιγότερο να είχε απασχολήσει μια συγκεκριμένη ιατρική ομάδα. παρ' όλα αυτά οι πολλοί κάθονται και τα διαβάζουν χωρίς να στολίσουν το κεφάλι του με αυτά. Ποια ρε αρχηγέ είναι η ψηλόπυργη δύναμη; Που το έχεις ξανακούσει; Όταν σε μέτρησαν ο δείκτης έδειχνε 50; Και εσύ είσαι μεταφραστής;
Αν δεν έχετε πειστεί τότε κάντε μια προσπάθεια και ελέγξτε την παρακάτω λίστα.
Ιλιάδα 5.292
3.60
13.45
15.697
17.555
Οδύσ. 11.270
Εκεί θα διαπιστώσετε ότι το ἀτειρές σημαίνει οξύ, κοφτερό και όχι άφθαρτο. Οπότε άντε να βγάλεις άκρη όταν οι μεταφραστές ούτε τον Όμηρο δεν διάβασαν. Με αυτούς λοιπόν τους τύπους αν θέλετε να κάνετε έρευνα μάλλον σας βλέπω προς Σταυρούπολη μεριά (ξέρουν οι Θεσσαλονικείς). Για όλους τους υπόλοιπους συνεχίζω.
Για να βρει λοιπόν κάποιος μια άκρη σε όλο αυτό θα πρέπει να αρχίσει πρώτα από τα αυτονόητα. Ο Ορφέας που το αναφέρει προφανέστατα γνωρίζει γιατί μιλάει. Από την άλλη προφανέστατα μιλάμε για κάποιο χημικό στοιχείο. Επίσης προφανέστατα το όνομα του στοιχείου είναι διαφορετικό από σήμερα. Ας δούμε λοιπόν κάποια χαρακτηριστικά σημεία του στοιχείου αυτού.
1) ὑψιφανὴς 2) πυρίπνου 3)πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα 4)ἄστρων ἠελίου τε σεληναίης τε μέρισμα
1. Έχουμε λοιπόν ένα χημικό στοιχείο που βρίσκεται στα ψηλά (υψιφανής).
2. Είναι υπεύθυνο για τις καύσεις (πυρίπνου).
3. Είναι υπεύθυνο για την λειτουργία της ζωής, το έναυσμά της, δηλαδή την ενέργεια (πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα)
4. Υπάρχει ως στοιχείο σε κάθε πλανήτη και άστρο.
Αυτά όλα τα παραπάνω μας οδηγούν μόνο σε ένα συμπέρασμα. Ο Αιθέρας είναι το οξυγόνο.
1.Ως Όζον βρίσκεται ψηλά στην ατμόσφαιρα και προστατεύει την ζωή στην Γη από την ραδιενέργεια.
2. Μόνο με παρουσία οξυγόνου γίνονται καύσεις.
3. Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή με την βοήθεια του οξυγόνου δημιουργούν καύσεις και προσφέρουν ενέργεια στα κύτταρά τους.
4. Ως στοιχείο υπάρχει σε κάθε άστρο αλλά αυτό ας το διαπιστώσουμε με σιγουριά όταν η τεχνολογία θα το επιτρέπει με σιγουριά.
Ταυτόχρονα μπορούμε να δούμε και το "σελασφόρον". Το σέλας είναι η σύγκρουση του ηλιακού ανέμου με το Όζον.
Άρα μόνο με την λογική ως οδηγό και μια υποτυπώδη γνώση τα πάντα εξηγούνται.
Καλό βράδυ.
Εδώ και καιρό διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον Ορφικό ύμνο τον περί Αιθέρος και ξαφνικά ανακάλυψα ότι κάποια στοιχεία μου είχαν διαφύγει. Τώρα σας παρουσιάζω λοιπόν την τα στοιχεία αυτά. Πρώτα όμως ας δούμε τον ίδιο τον ύμνο:
Αἰθέρος
Ὦ Διὸς ὑψιμέλαθρον ἔχων κράτος αἰὲν ἀτειρές,
ἄστρων ἠελίου τε σεληναίης τε μέρισμα,
πανδαμάτωρ, πυρίπνου, πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα,
ὑψιφανὴς Αἰθήρ, κόσμου στοιχεῖον ἄριστον,
ἀγλαὸν ὦ βλάστημα, σελασφόρον, ἀστεροφεγγές,
κικλήσκων λίτομαί σε κεκραμένον εὔδιον εἶναι.
Όσοι με διαβάζετε καιρό θα ξέρετε ότι πάντοτε δίνω την ευκαιρία στον αναγνώστη για να ανακαλύψει πρώτος τα στοιχεία ώστε να εισπράξει και αυτός την χαρά της ανακάλυψεις. Για όσους δεν το έχουν καταφέρει θα τα παρουσιάσω παρακάτω. Πάντοτε όμως να γνωρίζετε ότι η τελικη απάντηση θα δοθεί όταν καταφέρω να αποκρυπτογραφίσω και φυσικά να ερμηνεύσω στο 100% την ομηρική γλώσσα. Εξ αυτού του λόγου θα μείνω μόνο σε αυτά που θεωρώ ότι μπορούν να ερμηνευτούν και όχι σε ολόκληρο το κείμενο. Για όσους αμφιβάλουν μπορούν να δουν το παρακάτω.
Ο πρώτος στίχος λέει:
"Ὦ Διὸς ὑψιμέλαθρον ἔχων κράτος αἰὲν ἀτειρές,"
Η επίσημη μετάφραση του είναι:
"Ω εσύ, που του Δία την ψυλόπυργη άφθαρτη δύναμη πάντα κρατάς,"
Αυτός που έκανε την μετάφραση έπρεπε το λιγότερο να είχε απασχολήσει μια συγκεκριμένη ιατρική ομάδα. παρ' όλα αυτά οι πολλοί κάθονται και τα διαβάζουν χωρίς να στολίσουν το κεφάλι του με αυτά. Ποια ρε αρχηγέ είναι η ψηλόπυργη δύναμη; Που το έχεις ξανακούσει; Όταν σε μέτρησαν ο δείκτης έδειχνε 50; Και εσύ είσαι μεταφραστής;
Αν δεν έχετε πειστεί τότε κάντε μια προσπάθεια και ελέγξτε την παρακάτω λίστα.
Ιλιάδα 5.292
3.60
13.45
15.697
17.555
Οδύσ. 11.270
Εκεί θα διαπιστώσετε ότι το ἀτειρές σημαίνει οξύ, κοφτερό και όχι άφθαρτο. Οπότε άντε να βγάλεις άκρη όταν οι μεταφραστές ούτε τον Όμηρο δεν διάβασαν. Με αυτούς λοιπόν τους τύπους αν θέλετε να κάνετε έρευνα μάλλον σας βλέπω προς Σταυρούπολη μεριά (ξέρουν οι Θεσσαλονικείς). Για όλους τους υπόλοιπους συνεχίζω.
Για να βρει λοιπόν κάποιος μια άκρη σε όλο αυτό θα πρέπει να αρχίσει πρώτα από τα αυτονόητα. Ο Ορφέας που το αναφέρει προφανέστατα γνωρίζει γιατί μιλάει. Από την άλλη προφανέστατα μιλάμε για κάποιο χημικό στοιχείο. Επίσης προφανέστατα το όνομα του στοιχείου είναι διαφορετικό από σήμερα. Ας δούμε λοιπόν κάποια χαρακτηριστικά σημεία του στοιχείου αυτού.
1) ὑψιφανὴς 2) πυρίπνου 3)πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα 4)ἄστρων ἠελίου τε σεληναίης τε μέρισμα
1. Έχουμε λοιπόν ένα χημικό στοιχείο που βρίσκεται στα ψηλά (υψιφανής).
2. Είναι υπεύθυνο για τις καύσεις (πυρίπνου).
3. Είναι υπεύθυνο για την λειτουργία της ζωής, το έναυσμά της, δηλαδή την ενέργεια (πᾶσι ζωοῖσιν ἔναυσμα)
4. Υπάρχει ως στοιχείο σε κάθε πλανήτη και άστρο.
Αυτά όλα τα παραπάνω μας οδηγούν μόνο σε ένα συμπέρασμα. Ο Αιθέρας είναι το οξυγόνο.
1.Ως Όζον βρίσκεται ψηλά στην ατμόσφαιρα και προστατεύει την ζωή στην Γη από την ραδιενέργεια.
2. Μόνο με παρουσία οξυγόνου γίνονται καύσεις.
3. Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή με την βοήθεια του οξυγόνου δημιουργούν καύσεις και προσφέρουν ενέργεια στα κύτταρά τους.
4. Ως στοιχείο υπάρχει σε κάθε άστρο αλλά αυτό ας το διαπιστώσουμε με σιγουριά όταν η τεχνολογία θα το επιτρέπει με σιγουριά.
Ταυτόχρονα μπορούμε να δούμε και το "σελασφόρον". Το σέλας είναι η σύγκρουση του ηλιακού ανέμου με το Όζον.
Άρα μόνο με την λογική ως οδηγό και μια υποτυπώδη γνώση τα πάντα εξηγούνται.
Καλό βράδυ.
Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2016
Εκατόμβη= Τα 100 βόδια και άλλες γελοιότητες
Αγαπητοί φίλοι
Επανέρχομαι σ' ένα θέμα που έχω θίξει και παλαιότερα με αφορμή κάποιες παρουσιάσεις "ειδικών" και "λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων" όπου συνεχίζεται η ανοησία περί 100 βοδιών και εκατόμβης.
Είναι γνωστό ότι χρησιμοποιείται η λέξη εκατόμβη για να στοιχειοθετήσει μια τελετή που γίνονταν στα χρόνια του Τρωικού πολέμου. Η τελετή αυτή έχει κάποια έννοια ευχαριστίας πιθανά αλλά μέχρι εκεί. Οι γνώσεις μας για το πως και το γιατί δεν επεκτείνονται περισσότερο μια και δεν ξέρουμε περισσότερα.
Την άγνοια μας λοιπόν αυτή ήρθε να καλύψει, όπως πάντοτε άλλωστε, η βοήθεια των "ειδικών"-όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω. Είδαν λοιπόν τον πολύ πιθανό αριθμό εκατό που παρουσιάζεται στην λέξη, αν και διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις αν πρόκειται για τον αριθμό αυτόν καθ' αυτόν, είδαν και το ΒΗ στο τέλος και είπαν: "δεν μπορεί περί βοδιών θα πρόκειται". Βέβαια ότι ακόμη και η μεταγενέστερη κλίση της λέξεως ΒΟΥΣ δεν έδινε ΒΗ αυτό δεν σταμάτησε κανέναν. Άλλωστε ποιος ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Σας παραθέτω την κλίση του ΒΟΔΙΟΥ.
Επανέρχομαι σ' ένα θέμα που έχω θίξει και παλαιότερα με αφορμή κάποιες παρουσιάσεις "ειδικών" και "λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων" όπου συνεχίζεται η ανοησία περί 100 βοδιών και εκατόμβης.
Είναι γνωστό ότι χρησιμοποιείται η λέξη εκατόμβη για να στοιχειοθετήσει μια τελετή που γίνονταν στα χρόνια του Τρωικού πολέμου. Η τελετή αυτή έχει κάποια έννοια ευχαριστίας πιθανά αλλά μέχρι εκεί. Οι γνώσεις μας για το πως και το γιατί δεν επεκτείνονται περισσότερο μια και δεν ξέρουμε περισσότερα.
Την άγνοια μας λοιπόν αυτή ήρθε να καλύψει, όπως πάντοτε άλλωστε, η βοήθεια των "ειδικών"-όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω. Είδαν λοιπόν τον πολύ πιθανό αριθμό εκατό που παρουσιάζεται στην λέξη, αν και διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις αν πρόκειται για τον αριθμό αυτόν καθ' αυτόν, είδαν και το ΒΗ στο τέλος και είπαν: "δεν μπορεί περί βοδιών θα πρόκειται". Βέβαια ότι ακόμη και η μεταγενέστερη κλίση της λέξεως ΒΟΥΣ δεν έδινε ΒΗ αυτό δεν σταμάτησε κανέναν. Άλλωστε ποιος ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Σας παραθέτω την κλίση του ΒΟΔΙΟΥ.
ὁ βοῦς οἱ βόες
τοῦ βοὸς τῶν βοῶν
τῷ βοΐ τοῖς βουσὶ(ν)
τὸν βοῦν τοὺς βοῦς
ὦ βοῦ ὦ βόες
Είδατε πουθενά το ΒΗ; Εγώ όχι. Διότι εδώ δεν μιλάμε για ρήμα που μπορούν να μας πουν ότι υπάρχει 23ος Αόριστος με θέμα ανάθεμα αλλά είπαμε αν η πραγματικότητα......
Συνεχίζω λοιπόν να ασχολούμαι με τα αξιαγάπητα βόδια και με τα βόδια και ας δούμε δύο συγκεκριμένα αποσπάσματα από την Οδύσσεια:
Συνεχίζω λοιπόν να ασχολούμαι με τα αξιαγάπητα βόδια και με τα βόδια και ας δούμε δύο συγκεκριμένα αποσπάσματα από την Οδύσσεια:
Οδύσσεια δ’
351-352
"
ἔσχον, ἐπεὶ
οὔ σφιν ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.
οἱ
δ᾽ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι
ἐφετμέων."
Οδύσσεια
δ’581-582
“ἂψ δ᾽ εἰς
Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο
στῆσα νέας, καὶ ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.”
στῆσα νέας, καὶ ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.”
Το κομμάτι αναφέρεται στην επιστροφή του Μενέλαου από την Τροία. Όταν φτάνει στο νησί Φάρος κάνει μια εκατόμβη και μια όταν φεύγει. Δηλαδή σύμφωνα με τους ειδικούς 200 βόδια.
Για να κάνουμε λοιπόν μια ανακεφαλαίωση. Ο Μενέλαος είχε στο πλοίο του 200 τουλάχιστον βόδια ή και 300 για να μπορεί κάθε στιγμή να κάνει μια μικροθυσία βρε αδερφέ.
Ας το δούμε τώρα σε αριθμούς. Ένα βόδι είναι ένα ζώο ογκώδες. Το μέσο βάρος του είναι 750 kgr και διαστάσεις περίπου 160-180 cm μήκος και γύρω στα 70cm πλάτος. Άρα 200 ζώα χρειάζονται χώρο τουλάχιστον 240 με 250 τ.μ μόνο για αυτά. Βέβαια τα ζώα αυτά ζυγίζουν και 150 τόνους. Άρα ο κάθε λογικός άνθρωπος την εποχή εκείνη κουβαλούσε 2-3 επιπλέον πλοία για να μεταφέρει τα βόδια του για τις θυσίες του. Αν όλο αυτό σας φαντάζει λογικό...
Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ πειστικά να σας πω τι ακριβώς σημαίνει η εκατόμβη μια και έχω μείνει αρκετά πίσω στην προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της γλώσσας που κάνω εδώ και καιρό αλλά το σίγουρο είναι ότι τα 100 βόδια υπάρχουν μόνο στην φαντασία κάποιων ευφάνταστων ειδικών.
καληνύχτα
Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016
Ανασκάπτοντας το παρελθόν:Μια λέξη μια ιστορία-ΕΜΕΙΣ
Αγαπητοί φίλοι
Επιτέλους κάτι άξιο λόγου για να γραφτεί και να μείνει για πάντα στην μπλογκόσφαιρα. Φυσικά ούτε και αυτή την φορά κανείς ειδικός θα μπορέσει να μας διαφωτίσει ή έστω να μας ψελλίσει κάτι αλλά είμαστε συνηθισμένοι πια.
Η λέξη μας σήμερα είναι το ΕΜΕΙΣ ή μάλον μια από τις περιφραστικές αποδόσεις του το "ΣΟΙ ΚΑ ΜΕ" (η φράση υπάρχει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή) ή κατά το νεοελληνικότερο ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ δηλαδή ΕΜΕΙΣ. Ανασκαλεύοντας λοιπόν ανακάλυψα ή για να είμαι δίκαιος ήρθε η ανακάλυψη και με βρήκε ότι στις Φιλιππίνες, εκτός από τα δεκάδες αρχαιοελληνικά ονόματα που συνεχίζουν να δίνουν στα παιδιά τους και εκτός από τις λέξεις που έχω γράψει κατά καιρούς, στην διάλεκτο των ILOCANO όταν θέλουν να πουν ΕΜΕΙΣ λένε SIKAME (η γραφή είναι η λατνική) που είναι μια πολύ παλιά αν όχι αρχαία λέξη.
Φαντάζομαι τώρα ότι πολλοί θα πουν σύμπτωση αλλά δεν μπορεί να είναι γιατί πέρα από το απειροελάχιστο της πιθανότητας της ταυτότητας δύο λέξεων δύο πολιτισμών που ποτέ δεν ήρθαν άμεσα σε επαφή, ταυτόχρονα έχουμε την ταύτιση μιας λέξης (SIKAME) με μια έκφραση(ΣΟΙ ΚΑ ΜΕ). Εκτός αυτού οφείλουμε να σκεφτούμε ότι ο Φιλιππινέζικος λαός, που έμεινε για αιώνες χωρίς ουσιαστικά γραφή, και που για διάφορους λόγους έμενε, μέχρι πριν λίγα χρόνια, μακριά από την σύγχρονη αλλοτρίωση που ονομάζουμε παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό, διατήρησε και μέσω της γλώσσας του, όπως θα έκανε κάθε άλλος λαός, ως κόρη οφθαλμού όλα τα στοιχεία που προσδιόριζαν την ιστορική συνέχεια και τελικά την ταυτότητά του. Δεν είναι άλλωστε άγνωστο ότι χάρις σε αυτή την εμμονή οι εθνοτικές ομάδες στις Φιλιππίνες μέχρι και πρόσφατα δεν έρχονταν σε επιμειξία μεταξύ τους ακριβώς για τους ίδιους λόγους μια και θεωρούσαν τους εαυτούς τους "καλύτερους" ή έστω διαφορετικούς από τους υπόλοιπους με αποτέλεσμα αν δεν είχαν επιβληθεί τα tagalog να αδυνατούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.
Καλή νύχτα
Παυσανίας
Επιτέλους κάτι άξιο λόγου για να γραφτεί και να μείνει για πάντα στην μπλογκόσφαιρα. Φυσικά ούτε και αυτή την φορά κανείς ειδικός θα μπορέσει να μας διαφωτίσει ή έστω να μας ψελλίσει κάτι αλλά είμαστε συνηθισμένοι πια.
Η λέξη μας σήμερα είναι το ΕΜΕΙΣ ή μάλον μια από τις περιφραστικές αποδόσεις του το "ΣΟΙ ΚΑ ΜΕ" (η φράση υπάρχει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή) ή κατά το νεοελληνικότερο ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ δηλαδή ΕΜΕΙΣ. Ανασκαλεύοντας λοιπόν ανακάλυψα ή για να είμαι δίκαιος ήρθε η ανακάλυψη και με βρήκε ότι στις Φιλιππίνες, εκτός από τα δεκάδες αρχαιοελληνικά ονόματα που συνεχίζουν να δίνουν στα παιδιά τους και εκτός από τις λέξεις που έχω γράψει κατά καιρούς, στην διάλεκτο των ILOCANO όταν θέλουν να πουν ΕΜΕΙΣ λένε SIKAME (η γραφή είναι η λατνική) που είναι μια πολύ παλιά αν όχι αρχαία λέξη.
Φαντάζομαι τώρα ότι πολλοί θα πουν σύμπτωση αλλά δεν μπορεί να είναι γιατί πέρα από το απειροελάχιστο της πιθανότητας της ταυτότητας δύο λέξεων δύο πολιτισμών που ποτέ δεν ήρθαν άμεσα σε επαφή, ταυτόχρονα έχουμε την ταύτιση μιας λέξης (SIKAME) με μια έκφραση(ΣΟΙ ΚΑ ΜΕ). Εκτός αυτού οφείλουμε να σκεφτούμε ότι ο Φιλιππινέζικος λαός, που έμεινε για αιώνες χωρίς ουσιαστικά γραφή, και που για διάφορους λόγους έμενε, μέχρι πριν λίγα χρόνια, μακριά από την σύγχρονη αλλοτρίωση που ονομάζουμε παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό, διατήρησε και μέσω της γλώσσας του, όπως θα έκανε κάθε άλλος λαός, ως κόρη οφθαλμού όλα τα στοιχεία που προσδιόριζαν την ιστορική συνέχεια και τελικά την ταυτότητά του. Δεν είναι άλλωστε άγνωστο ότι χάρις σε αυτή την εμμονή οι εθνοτικές ομάδες στις Φιλιππίνες μέχρι και πρόσφατα δεν έρχονταν σε επιμειξία μεταξύ τους ακριβώς για τους ίδιους λόγους μια και θεωρούσαν τους εαυτούς τους "καλύτερους" ή έστω διαφορετικούς από τους υπόλοιπους με αποτέλεσμα αν δεν είχαν επιβληθεί τα tagalog να αδυνατούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.
Καλή νύχτα
Παυσανίας
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2015
Το Ομηρικό ζήτημα: Η πραγματική διάσταση των επιχειρημάτων
Αγαπητοί φίλοι
Αν κάνετε μια έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείτε στο θέμα "Ομηρικό ζήτημα" αρκετά site που ασχολούνται με το θέμα. Το κακό όμως είναι ότι όλα αυτά δεν είναι παρά μια αντιγραφή από αυτό που θεωρείτε "επίσημη θέση". Δηλαδή μια σειρά από bloggers θεώρησαν ως υποχρέωση τους, προσπαθώντας να γράψουν κάτι, όχι να σκεφτούν ή να κάνουν έστω μια μικρή έρευνα αλλά να κάνουν copypaste το "επίσημο κείμενο".
Ας δούμε τώρα τι λέει αυτό και να το σχολιάσουμε:
Βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο στο κείμενο είναι ότι κανείς δεν πρέπει να καταλάβει ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα. Αναπτύσσονται δύο θεωρίες αυτή των ενωτικών και αυτή των χωριζόντων ώστε όλα να μπορούν να ειπωθούν.
Η θεωρία των ενωτικών στηρίζεται στην πεποίθηση των αρχαίων Ελλήνων ότι ο Τρωικός πόλεμος, που μόνο στον Όμηρο αναφέρεται και πουθενά αλλού, είναι ένα ιστορικό γεγονός. Υποστηρικτό στοιχείο η μεγάλη εκτίμηση που έτρεφαν όλοι για τον Όμηρο και τα ποιήματά του.
Η θεωρία των χωριζόντων δεν βασίζεται ΠΟΥΘΕΝΑ. Εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία να εντοπιστεί η χρονική και χωρική αναφορά του Ομήρου και πρότειναν ότι ήθελαν οι ίδιοι να προβάλλουν. Ως ακραιφνείς χριστιανοί, βρήκαν την ευκαιρία να μειώσουν τον Όμηρο ως ανύπαρκτο πρόσωπο, μειωμένης αντίληψης, απλό copypaster μια και προϋπήρχαν λέει ποιήματα που τα διάβασε και τα αντέγραψε κλπ. Ποια είναι τα ευρήματα; ΚΑΝΕΝΑ. Ξύπνησαν ένα πρωί και μια και δεν είχαν τίποτα να κάνουν κάθισαν και τα 'γραψαν. Τόσο απλά.
Εδώ είναι και το μόνο σημείο τριβής των δύο μια και ο βασικός στόχος ήταν να περιορίσουν την ελληνική ιστορία στο όριο του 1100-1200 πχ. Εξηγούμαι:
Και οι δυο ομάδες θεωρούν ότι ο Όμηρος συνέθεσε προφορικά τα ποιήματα και στην συνέχεια προφορικά τα μετέδωσε στους υπόλοιπους και έτσι έφτασε μέχρι την εποχή του Πεισίστρατου όπου και καταγράφηκαν επίσημα. Ως παράδειγμα για να αποδείξουν την θεωρία τους είναι κάποια ποιήματα μακροσκελή στην περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα, όπως λένε.
Η ανοησία του συγκεκριμένου επιχειρήματος είναι προφανής αρκεί κανείς να δει την ελληνική δημοτική ποίηση. Αν και τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι πολύ μικρά εντούτοις ως προφορικές δημιουργίες υπέστησαν πολλές αλλαγές (οι λεγόμενες παραλλαγές ή παραλλογές) από τόπο σε τόπο. Φανταστείτε τώρα όταν αλλάζουν ποιήματα 12-16 στίχων τι θα γινόταν σε ποιήματα 12000 στίχων και μάλιστα με γλώσσα που δεν ήταν αυτή που μιλούσαν. Σαν να ακούς ένα ξενόγλωσσο τραγούδι 12000 στίχων και εσύ να καταφέρεις να το αποστηθίσεις. Πανεύκολο έτσι; Όλο αυτό βέβαια γίνεται για να αποδείξουν ότι η γραφή ήρθε στην Ελλάδα εχθές, άντε προχθές, αλλά όχι πριν το 800 πχ.
Ερχόμαστε τώρα στο άλλο κοινό σημείο αυτό της γλώσσας. Όλοι πιστεύουν ότι ο Όμηρος, επειδή προφανώς δεν είχε τι άλλο να κάνει κάθισε και έφτιαξε από την αρχή μια λειτουργική γλώσσα που βέβαια την έμαθε κιόλας να την δουλεύει ως φυσική και μετά έγραψε τα έπη. Ξέχασαν βέβαια να μας πουν πως θα διάβαζαν οι αναγνώστες του τα ποιήματά του; Εκτός αν το έγραψε για να το διαβάζει μόνο αυτός και κανένας άλλος.
Που στηρίζουν την πεποίθησή τους αυτή; στο ότι στα σωζόμενα κείμενα των διαφορετικών ελληνικών φύλλων δεν υπάρχουν όλες οι λέξεις σε κανένα από αυτά αλλά μόνο κάποιες παραλλαγές ενός μικρού ή μεγάλου μέρους τους. Υπέθεσαν λοιπόν ότι ο Όμηρος έκανε αυτά που τα πολύγλωσσα μωρά κάνουν, που συντάσσουν προτάσεις με λέξεις από περισσότερες από μία γλώσσες, κάτι που δεν κάνουν όμως οι ενήλικες και κυρίως οι εγγράμματοι ενήλικες. Τους διέφυγε βέβαια το γεγονός ότι αν μια γλώσσα χωρίζεται σε διαλέκτους τότε όλες θα έχουν μέρος της αλλά όχι το σύνολο. Πχ ένα κείμενο αρχαίων ελληνικών θα το καταλάβει μερικώς, ένας ομιλητής της νεοελληνικής, μερικώς ένας της Ποντιακής, μερικώς ένας της Κρητικής, μερικώς ένας της Κυπριακής κλπ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι αρχαίοι Έλληνες πήραν λέξεις από κάθε διάλεκτο για να φτιάξουν την δική τους γλώσσα αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Θα κλείσω με μια παράκληση τους κάθε λογής εραστές της αρχαίας γνώσεις. Μην αντιγράφετε οτιδήποτε φέρνει την υπογραφή ενός δήθεν σπουδαίου προσώπου. Σκεφτείτε, ψάξτε, κρίνετε και αν είστε σίγουροι γράψτε το. Αλλιώς το μόνο που κάνετε είναι να δημιουργείτε βιβλιογραφία στο τίποτα.
Φιλικά
Παυσανίας
Αν κάνετε μια έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείτε στο θέμα "Ομηρικό ζήτημα" αρκετά site που ασχολούνται με το θέμα. Το κακό όμως είναι ότι όλα αυτά δεν είναι παρά μια αντιγραφή από αυτό που θεωρείτε "επίσημη θέση". Δηλαδή μια σειρά από bloggers θεώρησαν ως υποχρέωση τους, προσπαθώντας να γράψουν κάτι, όχι να σκεφτούν ή να κάνουν έστω μια μικρή έρευνα αλλά να κάνουν copypaste το "επίσημο κείμενο".
Ας δούμε τώρα τι λέει αυτό και να το σχολιάσουμε:
Βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο στο κείμενο είναι ότι κανείς δεν πρέπει να καταλάβει ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα. Αναπτύσσονται δύο θεωρίες αυτή των ενωτικών και αυτή των χωριζόντων ώστε όλα να μπορούν να ειπωθούν.
Η θεωρία των ενωτικών στηρίζεται στην πεποίθηση των αρχαίων Ελλήνων ότι ο Τρωικός πόλεμος, που μόνο στον Όμηρο αναφέρεται και πουθενά αλλού, είναι ένα ιστορικό γεγονός. Υποστηρικτό στοιχείο η μεγάλη εκτίμηση που έτρεφαν όλοι για τον Όμηρο και τα ποιήματά του.
Η θεωρία των χωριζόντων δεν βασίζεται ΠΟΥΘΕΝΑ. Εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία να εντοπιστεί η χρονική και χωρική αναφορά του Ομήρου και πρότειναν ότι ήθελαν οι ίδιοι να προβάλλουν. Ως ακραιφνείς χριστιανοί, βρήκαν την ευκαιρία να μειώσουν τον Όμηρο ως ανύπαρκτο πρόσωπο, μειωμένης αντίληψης, απλό copypaster μια και προϋπήρχαν λέει ποιήματα που τα διάβασε και τα αντέγραψε κλπ. Ποια είναι τα ευρήματα; ΚΑΝΕΝΑ. Ξύπνησαν ένα πρωί και μια και δεν είχαν τίποτα να κάνουν κάθισαν και τα 'γραψαν. Τόσο απλά.
Εδώ είναι και το μόνο σημείο τριβής των δύο μια και ο βασικός στόχος ήταν να περιορίσουν την ελληνική ιστορία στο όριο του 1100-1200 πχ. Εξηγούμαι:
Και οι δυο ομάδες θεωρούν ότι ο Όμηρος συνέθεσε προφορικά τα ποιήματα και στην συνέχεια προφορικά τα μετέδωσε στους υπόλοιπους και έτσι έφτασε μέχρι την εποχή του Πεισίστρατου όπου και καταγράφηκαν επίσημα. Ως παράδειγμα για να αποδείξουν την θεωρία τους είναι κάποια ποιήματα μακροσκελή στην περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα, όπως λένε.
Η ανοησία του συγκεκριμένου επιχειρήματος είναι προφανής αρκεί κανείς να δει την ελληνική δημοτική ποίηση. Αν και τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι πολύ μικρά εντούτοις ως προφορικές δημιουργίες υπέστησαν πολλές αλλαγές (οι λεγόμενες παραλλαγές ή παραλλογές) από τόπο σε τόπο. Φανταστείτε τώρα όταν αλλάζουν ποιήματα 12-16 στίχων τι θα γινόταν σε ποιήματα 12000 στίχων και μάλιστα με γλώσσα που δεν ήταν αυτή που μιλούσαν. Σαν να ακούς ένα ξενόγλωσσο τραγούδι 12000 στίχων και εσύ να καταφέρεις να το αποστηθίσεις. Πανεύκολο έτσι; Όλο αυτό βέβαια γίνεται για να αποδείξουν ότι η γραφή ήρθε στην Ελλάδα εχθές, άντε προχθές, αλλά όχι πριν το 800 πχ.
Ερχόμαστε τώρα στο άλλο κοινό σημείο αυτό της γλώσσας. Όλοι πιστεύουν ότι ο Όμηρος, επειδή προφανώς δεν είχε τι άλλο να κάνει κάθισε και έφτιαξε από την αρχή μια λειτουργική γλώσσα που βέβαια την έμαθε κιόλας να την δουλεύει ως φυσική και μετά έγραψε τα έπη. Ξέχασαν βέβαια να μας πουν πως θα διάβαζαν οι αναγνώστες του τα ποιήματά του; Εκτός αν το έγραψε για να το διαβάζει μόνο αυτός και κανένας άλλος.
Που στηρίζουν την πεποίθησή τους αυτή; στο ότι στα σωζόμενα κείμενα των διαφορετικών ελληνικών φύλλων δεν υπάρχουν όλες οι λέξεις σε κανένα από αυτά αλλά μόνο κάποιες παραλλαγές ενός μικρού ή μεγάλου μέρους τους. Υπέθεσαν λοιπόν ότι ο Όμηρος έκανε αυτά που τα πολύγλωσσα μωρά κάνουν, που συντάσσουν προτάσεις με λέξεις από περισσότερες από μία γλώσσες, κάτι που δεν κάνουν όμως οι ενήλικες και κυρίως οι εγγράμματοι ενήλικες. Τους διέφυγε βέβαια το γεγονός ότι αν μια γλώσσα χωρίζεται σε διαλέκτους τότε όλες θα έχουν μέρος της αλλά όχι το σύνολο. Πχ ένα κείμενο αρχαίων ελληνικών θα το καταλάβει μερικώς, ένας ομιλητής της νεοελληνικής, μερικώς ένας της Ποντιακής, μερικώς ένας της Κρητικής, μερικώς ένας της Κυπριακής κλπ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι αρχαίοι Έλληνες πήραν λέξεις από κάθε διάλεκτο για να φτιάξουν την δική τους γλώσσα αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Θα κλείσω με μια παράκληση τους κάθε λογής εραστές της αρχαίας γνώσεις. Μην αντιγράφετε οτιδήποτε φέρνει την υπογραφή ενός δήθεν σπουδαίου προσώπου. Σκεφτείτε, ψάξτε, κρίνετε και αν είστε σίγουροι γράψτε το. Αλλιώς το μόνο που κάνετε είναι να δημιουργείτε βιβλιογραφία στο τίποτα.
Φιλικά
Παυσανίας
Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015
Ελληνικό Αλφάβητο: Οι Φοινικίζοντες την κοινή λογική και άλλα αστεία
Αγαπητοί φίλοι
Επανέρχομαι και επανέρχομαι στο θέμα της κοινής λογικής διότι λείπει από τις ερμηνευτικές προσπάθειες των διαφόρων ερευνητών. Αυτό γιατί στην προσπάθειά τους να αποδείξουν την θεωρία τους χρησιμοποιούν τα κείμενα κατά το δοκούν. Δηλαδή σε όσα σημεία συμφωνούν μαζί τους τα υπερτονίζουν και όσα διαφωνούν τα αναθεματίζουν ως μυθοπλασίες ή παραμυθολογίες στο καλύτερο σενάριο ή επιτίθενται στον Όμηρο, κυρίως και αγνοούν τον Ορφέα. Ακόμη και αν ο ίδιος ο συγγραφέας (Ηρόδοτος.Διόδωρος Σικελιώτης) αναφέρει είτε αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες είτε ....επιλέγουν όποια τους συμφέρει και αποσιωπούν την άλλη. Φυσικά μια τέτοια τακτική δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί επιστημονική αλλά αν έχεις και το μαχαίρι και το καρπούζι τότε κάνεις ότι θέλεις. Απλά βέβαια παύεις να είσαι επιστήμονας και είσαι ένας φασίστας και φυσικά κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του απαγορεύει όλους τους άλλους να μιλήσουν.
Όλα αυτά όμως αφορούν τους έχοντες συμφέρον στο λάθος.Δηλαδή διαφόρους καθηγητές που στήριξαν την καριέρα τους σε αυτό οι και μια σειρά από τοπικούς παράγοντες που κερδίζουν από τους τουρίστες. Σε αυτούς προσθέτω και τους γνωστούς ηλίθιους που ακολουθούν τους δυνατούς. Όλοι οι υπόλοιποι;
Εμείς λοιπόν που δεν κερδίζουμε ούτε χάνουμε από αυτό δεν έχουμε κάποιον λόγο να υιοθετήσουμε μια τέτοια τακτική και φυσικά πρέπει να ζυγίσουμε ψύχραιμα τα γεγονότα και τις όποιες ενδείξεις δίνοντας βάρος σε αποδείξεις αλλά και πραγματικό βάρος των ενδείξεων.
Θα αναφερθώ σε όλα αυτά πιο αναλυτικά πιο κάτω αλλά αρχικά θα ήθελα να διευκρινίσω την έκφραση "βάρος των ενδείξεων". Ας υποθέσουμε δύο ομοίως σοβαροί συγγραφείς με χρονολογική διαφορά όμως 150 χρόνια ή και παραπάνω γράφουν για το ίδιο θέμα που συνέβη πριν από την εποχή τους. Ποιος έχει πιθανότητα να γράφει την αλήθεια; Ο παλαιότερος ή ο νεώτερος; Αν πάλι δεν ξέρουμε τότε ακούμε και τους δυο αλλά δεν προκρίνουμε κανέναν για να μπορούμε να είμαστε ακριβείς. Δεν βρίσκεται ότι αυτή είναι μια λογική προσέγγιση στο θέμα;
Την παραπάνω λογική προσέγγιση αντιπαρέρχονται οι λάτρεις των Φοινίκων και του δήθεν Α/Βήτου τους. Ο Στησίχορος (γεννημένος γύρω στο 640 πχ) και ο μεγάλος Αριστοτέλης (380 πχ) ισχυρίζονται ότι ο Παλαμήδης είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων. Ο Όμηρος που είναι πολύ παλαιότερος δεν αναφέρεται στο ποιος τα εφηύρε αλλά μας λέει ότι ο Βελλερεφόντης, που έζησε την εποχή της Αργοναυτικής εκστρατείας μετέφερε ένα μήνυμα γραμμένο σε κώδικα. Αυτό βέβαια από μόνο του δηλώνει ότι η γραφή έχει ήδη μια μεγάλη ιστορία ώστε να είναι γνωστή σε όλους. Ταυτόχρονα, λόγω της μακράς προϊστορίας της, δημιουργήθηκε (δημιουργήθηκαν) και κώδικες μυστικής γραφής. Άρα ο Όμηρος μας μιλά για την κοινή γραφή και για τις κωδικές ότι υπήρχαν ταυτόχρονα. Ας δούμε όμως τα κείμενα:
Στησιχόρος: «...τ`ον Παλαμήδην λέγειν ευρυκέναι (τ`α γράμματα)» (Αποσπάσματα 34, 8).
Αριστοτέλης: «Ο Παλαμήδης άφωνα και φωνούντα συλλαβάς τεθείς εξευρον ανθρώποισι γράμματα ειδέναι.» (Διόδωρος, βιβλιοθήκη 3, 76, 3)
'Εχουμε λοιπόν και λέμε. από την μια έχουμε ένα νομίζω ( ως εμοί δοκέειν) του Ηροδότου και από την άλλη την άποψη του Στησίχορου και ταυτόχρονα την άποψη του Αριστοτέλη όπως την μεταφέρει, ο Διόδωρος αλλά και την άποψη του ίδιου του Διόδωρου που διαφέρει από αυτήν του Αριστοτέλη.
Αν μετρήσουμε ως πλεονέκτημα την χρονολογία γέννησης τότε υπερισχύει ο Παλαμήδης έναντι των Φοινίκων.
Ο Πλούταρχος αναφερόμενος στον Ηρόδοτο τον κατηγορεί για ψεύτη και ότι χρηματίζονταν για να γράψει καλά ή άσχημα λόγια ανάλογα με την παραγγελία και ότι ταυτόχρονα από μίσος προς τους Θηβαίους τους αναγόρευσε σε Φοίνικες και τους Γεφυραίους που ήταν Ερετριείς και αυτούς με το ζόρι τους έκανε Φοίνικες και ότι για να στηρίξει την άποψη του είπε ψευδώς ότι οι Γεφυραίοι-Φοίνικες σκότωσαν τον Ίπαρχο όταν όλοι οι υπόλοιποι διαφωνούν μαζί του λέγοντας ορθώς ότι ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας τον σκότωσαν .(Πλούταρχος "κακοήθειες Ηροδότου"). Γενικά έχει μια σύγχυση ο Ηρόδοτος όταν θέλει να αποδόσει τα γεγονότα με δικό του τρόπο.
Το περίεργο στην τιμή που του επιφυλάσσουν οι νεώτεροι είναι ότι αυτή αφορά μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι που μιλά για τους ψευτο-Φοίνικες. Όταν όμως παρακάτω λέει ότι όταν επισκεύθηκε τον ναό στο Καρνάκ (Ευτέρπη 143) του έδειξαν 345 αγάλματα(ξόανα) που ανήκαν στους 345 ιερείς που διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο, μια και πήγαινε το αξίωμα από τον πατέρα στον γιό, δηλαδη περίπου 10500 χρόνια από την εποχή του ή γύρω στο 11000 πχ, ξεκινώντας από τότε που έχει να γεννηθεί ένας θεός ως άνθρωπος, αυτό το κάνουν γαργάρα. Εκεί θα αποδειχθεί ότι όλο το οικοδόμημα είναι τόσο σαθρό που θα καταρρεύσει πάραυτα. Το συγκλονιστικό στο κείμενο αυτό του Ηροδότου είναι ότι δηλώνει ότι είδε τα αγάλματα αυτά και όχι ότι άκουσε ή νομίζει ότι είχαν κλπ.
Κατά τ' άλλα κύριοι ειδικοί καληνύχτα σας.
Επανέρχομαι και επανέρχομαι στο θέμα της κοινής λογικής διότι λείπει από τις ερμηνευτικές προσπάθειες των διαφόρων ερευνητών. Αυτό γιατί στην προσπάθειά τους να αποδείξουν την θεωρία τους χρησιμοποιούν τα κείμενα κατά το δοκούν. Δηλαδή σε όσα σημεία συμφωνούν μαζί τους τα υπερτονίζουν και όσα διαφωνούν τα αναθεματίζουν ως μυθοπλασίες ή παραμυθολογίες στο καλύτερο σενάριο ή επιτίθενται στον Όμηρο, κυρίως και αγνοούν τον Ορφέα. Ακόμη και αν ο ίδιος ο συγγραφέας (Ηρόδοτος.Διόδωρος Σικελιώτης) αναφέρει είτε αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες είτε ....επιλέγουν όποια τους συμφέρει και αποσιωπούν την άλλη. Φυσικά μια τέτοια τακτική δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί επιστημονική αλλά αν έχεις και το μαχαίρι και το καρπούζι τότε κάνεις ότι θέλεις. Απλά βέβαια παύεις να είσαι επιστήμονας και είσαι ένας φασίστας και φυσικά κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του απαγορεύει όλους τους άλλους να μιλήσουν.
Όλα αυτά όμως αφορούν τους έχοντες συμφέρον στο λάθος.Δηλαδή διαφόρους καθηγητές που στήριξαν την καριέρα τους σε αυτό οι και μια σειρά από τοπικούς παράγοντες που κερδίζουν από τους τουρίστες. Σε αυτούς προσθέτω και τους γνωστούς ηλίθιους που ακολουθούν τους δυνατούς. Όλοι οι υπόλοιποι;
Εμείς λοιπόν που δεν κερδίζουμε ούτε χάνουμε από αυτό δεν έχουμε κάποιον λόγο να υιοθετήσουμε μια τέτοια τακτική και φυσικά πρέπει να ζυγίσουμε ψύχραιμα τα γεγονότα και τις όποιες ενδείξεις δίνοντας βάρος σε αποδείξεις αλλά και πραγματικό βάρος των ενδείξεων.
Θα αναφερθώ σε όλα αυτά πιο αναλυτικά πιο κάτω αλλά αρχικά θα ήθελα να διευκρινίσω την έκφραση "βάρος των ενδείξεων". Ας υποθέσουμε δύο ομοίως σοβαροί συγγραφείς με χρονολογική διαφορά όμως 150 χρόνια ή και παραπάνω γράφουν για το ίδιο θέμα που συνέβη πριν από την εποχή τους. Ποιος έχει πιθανότητα να γράφει την αλήθεια; Ο παλαιότερος ή ο νεώτερος; Αν πάλι δεν ξέρουμε τότε ακούμε και τους δυο αλλά δεν προκρίνουμε κανέναν για να μπορούμε να είμαστε ακριβείς. Δεν βρίσκεται ότι αυτή είναι μια λογική προσέγγιση στο θέμα;
Την παραπάνω λογική προσέγγιση αντιπαρέρχονται οι λάτρεις των Φοινίκων και του δήθεν Α/Βήτου τους. Ο Στησίχορος (γεννημένος γύρω στο 640 πχ) και ο μεγάλος Αριστοτέλης (380 πχ) ισχυρίζονται ότι ο Παλαμήδης είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων. Ο Όμηρος που είναι πολύ παλαιότερος δεν αναφέρεται στο ποιος τα εφηύρε αλλά μας λέει ότι ο Βελλερεφόντης, που έζησε την εποχή της Αργοναυτικής εκστρατείας μετέφερε ένα μήνυμα γραμμένο σε κώδικα. Αυτό βέβαια από μόνο του δηλώνει ότι η γραφή έχει ήδη μια μεγάλη ιστορία ώστε να είναι γνωστή σε όλους. Ταυτόχρονα, λόγω της μακράς προϊστορίας της, δημιουργήθηκε (δημιουργήθηκαν) και κώδικες μυστικής γραφής. Άρα ο Όμηρος μας μιλά για την κοινή γραφή και για τις κωδικές ότι υπήρχαν ταυτόχρονα. Ας δούμε όμως τα κείμενα:
Στησιχόρος: «...τ`ον Παλαμήδην λέγειν ευρυκέναι (τ`α γράμματα)» (Αποσπάσματα 34, 8).
Αριστοτέλης: «Ο Παλαμήδης άφωνα και φωνούντα συλλαβάς τεθείς εξευρον ανθρώποισι γράμματα ειδέναι.» (Διόδωρος, βιβλιοθήκη 3, 76, 3)
Όμηρος: "
ὅς μ᾽ ἔθελεν φιλότητι
μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ.
ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε:
κτεῖναι μέν ῥ᾽ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δ᾽ ὅ γε σήματα λυγρὰ
γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,"(Ιλιάδα 6 165-169)
ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε:
κτεῖναι μέν ῥ᾽ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δ᾽ ὅ γε σήματα λυγρὰ
γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,"(Ιλιάδα 6 165-169)
Ταυτόχρονα με αυτά τα κείμενα υπάρχουν το κείμενο του Ηροδότου(485 πχ):
"
Οι
δ`ε Φοίνικες ουτοι, οι σ`υν Κάδμω
απικόμενοι, των ησαν οι Γεφυριοι, αλλα
τε πολλά οικίσαντες ταύτην την χώρην
εσήγαγον διδασκαλία ες τους Ελληνες
και δη τα γράμματα, ουκ εόντα πριν Ελλησι
ως εμοί δοκέειν, (Tερψιχόρη
57 - 59)"
και φυσικά δύο ακόμη αναφορές του Διόδωρου του Σικελιώτη που όμως γεννήθηκε το 80 πχ.
"Στους Έλληνες λέγεται ότι πρώτος ανακάλυψε τους ρυθμούς
και το τραγούδι ο Λίνος και όταν ο Κάδμος έφερε από τη Φοινίκη τα λεγόμενα
γράμματα, πρώτος αυτός μετέφερε στην ελληνική γλώσσα, όρισε την ονομασία του
καθενός και χάραξε το σχήμα τους. Γενικώς όλα μαζί τα γράμματα ονομάστηκαν
φοινικικά, επειδή μεταφέρθηκαν στους Έλληνες από τους Φοίνικες, ειδικά όμως,
επειδή πρώτοι οι Πελασγοί χρησιμοποίησαν τους φερόμενους χαρακτήρες
προσαγορεύτηκαν Πελασγικά……. …. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 3, 67)
«Σε εκείνους που λένε πως οι Σύριοι είναι οι εφευρέτες των
γραμμάτων, πως οι Φοίνικες τα έμαθαν
από εκείνους και τα παρέδωσαν στους
Έλληνες και πως αυτοί οι Φοίνικες ήταν
εκείνοι που έπλευσαν με τον Κάδμο στην Ευρώπη και πως γι αυτό οι Έλληνες
ονομάζουν τα γράμματα φοινικικά, απαντούν πως οι Φοίνικες δεν ήταν οι αρχικοί
εφευρέτες και πως το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων
και, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων
χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η παραπάνω
ονομασία. (Διόδωρος Σικελιώτης. βίβλος 5, 74)" 'Εχουμε λοιπόν και λέμε. από την μια έχουμε ένα νομίζω ( ως εμοί δοκέειν) του Ηροδότου και από την άλλη την άποψη του Στησίχορου και ταυτόχρονα την άποψη του Αριστοτέλη όπως την μεταφέρει, ο Διόδωρος αλλά και την άποψη του ίδιου του Διόδωρου που διαφέρει από αυτήν του Αριστοτέλη.
Αν μετρήσουμε ως πλεονέκτημα την χρονολογία γέννησης τότε υπερισχύει ο Παλαμήδης έναντι των Φοινίκων.
Ο Πλούταρχος αναφερόμενος στον Ηρόδοτο τον κατηγορεί για ψεύτη και ότι χρηματίζονταν για να γράψει καλά ή άσχημα λόγια ανάλογα με την παραγγελία και ότι ταυτόχρονα από μίσος προς τους Θηβαίους τους αναγόρευσε σε Φοίνικες και τους Γεφυραίους που ήταν Ερετριείς και αυτούς με το ζόρι τους έκανε Φοίνικες και ότι για να στηρίξει την άποψη του είπε ψευδώς ότι οι Γεφυραίοι-Φοίνικες σκότωσαν τον Ίπαρχο όταν όλοι οι υπόλοιποι διαφωνούν μαζί του λέγοντας ορθώς ότι ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας τον σκότωσαν .(Πλούταρχος "κακοήθειες Ηροδότου"). Γενικά έχει μια σύγχυση ο Ηρόδοτος όταν θέλει να αποδόσει τα γεγονότα με δικό του τρόπο.
Το περίεργο στην τιμή που του επιφυλάσσουν οι νεώτεροι είναι ότι αυτή αφορά μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι που μιλά για τους ψευτο-Φοίνικες. Όταν όμως παρακάτω λέει ότι όταν επισκεύθηκε τον ναό στο Καρνάκ (Ευτέρπη 143) του έδειξαν 345 αγάλματα(ξόανα) που ανήκαν στους 345 ιερείς που διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο, μια και πήγαινε το αξίωμα από τον πατέρα στον γιό, δηλαδη περίπου 10500 χρόνια από την εποχή του ή γύρω στο 11000 πχ, ξεκινώντας από τότε που έχει να γεννηθεί ένας θεός ως άνθρωπος, αυτό το κάνουν γαργάρα. Εκεί θα αποδειχθεί ότι όλο το οικοδόμημα είναι τόσο σαθρό που θα καταρρεύσει πάραυτα. Το συγκλονιστικό στο κείμενο αυτό του Ηροδότου είναι ότι δηλώνει ότι είδε τα αγάλματα αυτά και όχι ότι άκουσε ή νομίζει ότι είχαν κλπ.
Κατά τ' άλλα κύριοι ειδικοί καληνύχτα σας.
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015
Ορφέας-Αργοναυτικά: Μια απρόσμενη αλήθεια;
Αγαπητοί φίλοι
Από την πρώτη φορά που διάβασα τα "Αργοναυτικά" του Ορφέα ως και σήμερα που το έχω διαβάσει πλέον άπειρες φορές, το υπέροχο αυτό σύγγραμμα δεν έπαψε να μου δίνει χαρές με τις εκπλήξεις του και τις πρωτότυπες αποκαλύψεις. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι ακόμη δεν έχει αποκαλύψει όλα τα μυστικά του και φυσικά δεν θα πάψω να ψάχνω και καλώ και εσάς να κάνετε το ίδιο.
Αυτήν την φορά μια μικρή φράση, αδιόρατη, ήταν που μ' έκανε ν' ανατριχιάσω. πριν όμως σας δώσω την μικρή αυτή φράση ας σας δώσω ορισμένες πληροφορίες για να μπορέσω να στοιχειοθετήσω την άποψή μου.
Πληροφορία 1η.
Οι φιλόλογοι του Πεισίστρατου αλλά και οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι στην προσπάθειά τους να μεταγράψουν τα έργα από τα κεφαλαία στα μικρά τα μετέτρεψαν μερικώς δημιουργώντας εκθλίψεις και άλλα γραμματικά πάθη εκεί που δεν υπήρχαν μια και πίστευαν ότι οι συγγραφείς ή οι μετεγγραφείς έκαναν λάθη και τα κείμενα έπρεπε σώνει και καλά να κρατούν ένα υποτιθέμενο μέτρο και μια μουσικότητα.
Πληροφορία 2η.
Οι λέξεις της εποχής του Ορφέα απέχουν νοητικά από την εκδοχή τους την κλασσική εποχή και βέβαια απέχουν πολύ από την σημερινή τους εκδοχή. Στην σημερινή περίπτωση αναφέρομαι στην λέξη ΑΠΟ. Ας δούμε ορισμένα αποκαλυπτικά παραδείγματα. Τα συμπεράσματα όπως πάντα στο τέλος.
Ιλιάδα 2 207-208
"ΩΣ Ο ΓΕ ΚΟΙΡΑΝΕΩΝ ΔΙΕΠΕ ΣΤΡΑΤΟΝ ΟΙ Δ ΑΓΟΡΗΝ ΔΕ
ΑΥΤΙΣ ΕΠΕΣΣΕΥΟΝΤΟ ΝΕΩΝ ΑΠΟ ΚΑΙ ΚΛΙΣΙΑΩΝ"
ΟΔΥΣΣΕΙΑ 11 342-345
"ΤΟΙΣΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΕΤΕΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ ΗΡΩΣ ΕΧΕΝΗΟΣ
ΟΣ ΔΗ ΦΑΙΗΚΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ ΗΕΝ
Ω ΦΙΛΟΙ ΟΥ ΜΑΝ ΗΜΙΝ ΑΠΟ ΣΚΟΠΟΥ ΟΥΔ ΑΠΟ ΔΟΞΗΣ
ΜΥΘΕΙΤΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΠΕΡΙΦΡΩΝ ΑΛΛΑ ΠΙΘΕΣΘΕ"
Υπάρχουν δεκάδες άλλα τμήματα, πάντα από κείμενα που είναι αντίστοιχης χρονικής εποχής, που μπορείτε να βρείτε και εσείς και να δείτε ότι σε όλα αυτά το ΑΠΟ σημαίνει ΧΩΡΙΖΩ, ΧΩΡΙΖΟΜΑΙ, ΦΕΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ ή κάτι αντίστοιχο. Αντίθετα σήμερα το ΑΠΟ σημαίνει ένα σημείο αναφοράς (π.χ "από αύριο" "από σήμερα" "από πάνω" κ.λ.π).
Αφού είδαμε όλα αυτά δείτε και την επίμαχη φράση:
Ορφέας, Αργοναυτικά,17-20
"ΒΡΙΜΟΥΣ Τ ΕΥΔΥΝΑΤΟΙΟ ΓΟΝΑΣ ΗΔ ΕΡΓ ΑΙΔΗΛΑ
ΓΗΓΕΝΕΩΝ ΟΙ ΛΥΓΡΟΝ ΑΠ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΣΤΑΞΑΝΤΟ
ΣΠΕΡΜΑ ΓΟΝΗΣ ΤΟ ΠΡΟΣΘΕΝ ΟΘΕΝ ΓΕΝΟΣ ΕΞΕΓΕΝΟΝΤΟ
ΘΝΗΤΩΝ ΟΙ ΚΑΤΑ ΓΑΙΑΝ ΑΠΕΙΡΙΤΟΝ ΑΙΕΝ ΕΑΣΙ"
Στην "νεοελληνική" απόδοση που επιχείρησαν μετέφρασαν ως "ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ" λες και ο Ορφέας ζούσε στο σήμερα και το ΑΠΟ σημαίνει σημείο αναφοράς. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο λάθος των δήθεν ειδικών που μεταφέρουν την πραγματικότητα την δική τους στα αρχαία κείμενα.
Η κανονική όμως απόδοση της φράσης είναι : ΟΙ ΛΥΓΡΟΝ αφήνοντας τον ουρανό στάξανε σπέρμα......
Αν δεν καταλάβατε την διαφορά ξαναδείτε το πριν διαβάσετε παρακάτω την δική μου ερμηνεία.
Η ερμηνεία
Αυτοί που στάξανε το σπέρμα για να γεννηθεί το προηγούμενο γένος των θνητών που είχε κατοικήσει ολόκληρη την Γη αφήσανε τον ουρανό. Αυτό λέει ο Ορφέας. Το προηγούμενο γένος των ανθρώπων είναι γενετικό αποτέλεσμα κάποιων που άφησαν για πάντα ή απλά κατέβηκαν προσωρινά από τον ουρανό.
Αν νομίζετε ότι ο Ορφέας είναι κάποιος ανόητος που βλέπει "θεούς και δαίμονες" κάνετε λάθος. Ο Ορφέας είναι ένας ρεαλιστής επιστήμονας. Οι μετέπειτα θεολογίες δεν τον αγγίζουν. Έτσι όπως και σε όλο του το έργο μας δίνει πληροφορίες με ακρίβεια κινηματογραφιστή έτσι και εδώ εκθέτει την γνωστή σε αυτούς πραγματικότητα και αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη.
Καλές σκέψεις
Από την πρώτη φορά που διάβασα τα "Αργοναυτικά" του Ορφέα ως και σήμερα που το έχω διαβάσει πλέον άπειρες φορές, το υπέροχο αυτό σύγγραμμα δεν έπαψε να μου δίνει χαρές με τις εκπλήξεις του και τις πρωτότυπες αποκαλύψεις. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι ακόμη δεν έχει αποκαλύψει όλα τα μυστικά του και φυσικά δεν θα πάψω να ψάχνω και καλώ και εσάς να κάνετε το ίδιο.
Αυτήν την φορά μια μικρή φράση, αδιόρατη, ήταν που μ' έκανε ν' ανατριχιάσω. πριν όμως σας δώσω την μικρή αυτή φράση ας σας δώσω ορισμένες πληροφορίες για να μπορέσω να στοιχειοθετήσω την άποψή μου.
Πληροφορία 1η.
Οι φιλόλογοι του Πεισίστρατου αλλά και οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι στην προσπάθειά τους να μεταγράψουν τα έργα από τα κεφαλαία στα μικρά τα μετέτρεψαν μερικώς δημιουργώντας εκθλίψεις και άλλα γραμματικά πάθη εκεί που δεν υπήρχαν μια και πίστευαν ότι οι συγγραφείς ή οι μετεγγραφείς έκαναν λάθη και τα κείμενα έπρεπε σώνει και καλά να κρατούν ένα υποτιθέμενο μέτρο και μια μουσικότητα.
Πληροφορία 2η.
Οι λέξεις της εποχής του Ορφέα απέχουν νοητικά από την εκδοχή τους την κλασσική εποχή και βέβαια απέχουν πολύ από την σημερινή τους εκδοχή. Στην σημερινή περίπτωση αναφέρομαι στην λέξη ΑΠΟ. Ας δούμε ορισμένα αποκαλυπτικά παραδείγματα. Τα συμπεράσματα όπως πάντα στο τέλος.
Ιλιάδα 2 207-208
"ΩΣ Ο ΓΕ ΚΟΙΡΑΝΕΩΝ ΔΙΕΠΕ ΣΤΡΑΤΟΝ ΟΙ Δ ΑΓΟΡΗΝ ΔΕ
ΑΥΤΙΣ ΕΠΕΣΣΕΥΟΝΤΟ ΝΕΩΝ ΑΠΟ ΚΑΙ ΚΛΙΣΙΑΩΝ"
ΟΔΥΣΣΕΙΑ 11 342-345
"ΤΟΙΣΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΕΤΕΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ ΗΡΩΣ ΕΧΕΝΗΟΣ
ΟΣ ΔΗ ΦΑΙΗΚΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ ΗΕΝ
Ω ΦΙΛΟΙ ΟΥ ΜΑΝ ΗΜΙΝ ΑΠΟ ΣΚΟΠΟΥ ΟΥΔ ΑΠΟ ΔΟΞΗΣ
ΜΥΘΕΙΤΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΠΕΡΙΦΡΩΝ ΑΛΛΑ ΠΙΘΕΣΘΕ"
Υπάρχουν δεκάδες άλλα τμήματα, πάντα από κείμενα που είναι αντίστοιχης χρονικής εποχής, που μπορείτε να βρείτε και εσείς και να δείτε ότι σε όλα αυτά το ΑΠΟ σημαίνει ΧΩΡΙΖΩ, ΧΩΡΙΖΟΜΑΙ, ΦΕΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ ή κάτι αντίστοιχο. Αντίθετα σήμερα το ΑΠΟ σημαίνει ένα σημείο αναφοράς (π.χ "από αύριο" "από σήμερα" "από πάνω" κ.λ.π).
Αφού είδαμε όλα αυτά δείτε και την επίμαχη φράση:
Ορφέας, Αργοναυτικά,17-20
"ΒΡΙΜΟΥΣ Τ ΕΥΔΥΝΑΤΟΙΟ ΓΟΝΑΣ ΗΔ ΕΡΓ ΑΙΔΗΛΑ
ΓΗΓΕΝΕΩΝ ΟΙ ΛΥΓΡΟΝ ΑΠ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΣΤΑΞΑΝΤΟ
ΣΠΕΡΜΑ ΓΟΝΗΣ ΤΟ ΠΡΟΣΘΕΝ ΟΘΕΝ ΓΕΝΟΣ ΕΞΕΓΕΝΟΝΤΟ
ΘΝΗΤΩΝ ΟΙ ΚΑΤΑ ΓΑΙΑΝ ΑΠΕΙΡΙΤΟΝ ΑΙΕΝ ΕΑΣΙ"
Στην "νεοελληνική" απόδοση που επιχείρησαν μετέφρασαν ως "ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ" λες και ο Ορφέας ζούσε στο σήμερα και το ΑΠΟ σημαίνει σημείο αναφοράς. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο λάθος των δήθεν ειδικών που μεταφέρουν την πραγματικότητα την δική τους στα αρχαία κείμενα.
Η κανονική όμως απόδοση της φράσης είναι : ΟΙ ΛΥΓΡΟΝ αφήνοντας τον ουρανό στάξανε σπέρμα......
Αν δεν καταλάβατε την διαφορά ξαναδείτε το πριν διαβάσετε παρακάτω την δική μου ερμηνεία.
Η ερμηνεία
Αυτοί που στάξανε το σπέρμα για να γεννηθεί το προηγούμενο γένος των θνητών που είχε κατοικήσει ολόκληρη την Γη αφήσανε τον ουρανό. Αυτό λέει ο Ορφέας. Το προηγούμενο γένος των ανθρώπων είναι γενετικό αποτέλεσμα κάποιων που άφησαν για πάντα ή απλά κατέβηκαν προσωρινά από τον ουρανό.
Αν νομίζετε ότι ο Ορφέας είναι κάποιος ανόητος που βλέπει "θεούς και δαίμονες" κάνετε λάθος. Ο Ορφέας είναι ένας ρεαλιστής επιστήμονας. Οι μετέπειτα θεολογίες δεν τον αγγίζουν. Έτσι όπως και σε όλο του το έργο μας δίνει πληροφορίες με ακρίβεια κινηματογραφιστή έτσι και εδώ εκθέτει την γνωστή σε αυτούς πραγματικότητα και αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη.
Καλές σκέψεις
Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012
Ελληνική γλώσσα-Κωδικοποιημένη ή τυχαία.Το 3ο μέρος του γράμματος
Αγαπητοί φίλοι
Δημοσιεύω το τρίτο μέρος της επιστολής. Ορισμένα μέρη δεν έχουν μπει είτε γιατί ήδη απαντήθηκαν από μεταξύ μας συνομιλίες ή και επειδή μου ζήτησε να μην ανακοινώσω. Αυτό το μικρό κομματάκι το βάζω για έναν και μόνο λόγο τον οποίο και θα εξηγήσω μετά. Μου γράφει λοιπόν.
3) Απ'ότι διάβασα στο blog δεν δείχνεις να συμμερίζεσαι πολύ την άποψη για την κρυμμένη προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου
Γιατί λοιπόν έβαλα αυτό το μικρό κομμάτι. Αυτό φίλοι μου το λεγόμενο κρυμμένη προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου είναι ένα από τα πολλά κείμενα που έκαναν κακό στην υπόθεση έρευνα χώρις φυσικά να το θέλουν. Δώσαν το πάτημα σε όλους αυτούς που αντιδρούν είτε λόγω βλακείας είτε λόγω συμφέροντος στην έρευνα μια και οι παραδοχές που κάνει το εν λόγω κείμενο είναι τέτοιες που εύκολα καταρρίπτονται ή τουλάχιστον αμφισβητούνται.
Στο http://www.hellinon.net/NeesSelides/Prosefhi.htm θα βρουν την προσπάθεια αυτή.
Που είναι το πρόβλημα θα ρωτήσει κανείς και με το δίκιο του. Το πρόβλημα φίλοι μου είναι ότι παλεύουμε με ένα συγκροτημένο σύστημα και κάθε προσπάθεια πρέπει να είναι εντός του και όχι εκτός. Δηλαδή αν πάτε σ' έναν οποιονδήποτε καθηγητή Πανεπιστημίου, ακόμη και τον πιο ανοιχτό και προσπαθήσετε να του μιλήσετε για οτιδήποτε μοιάζει με κάτι απ' όλα αυτά θα σας κλείσει την πόρτα κατάμουτρα. Ακόμη και άτομα του χώρου να πλησιάσετε που διαθέτουν μια κάποια σοβαρότητα θα σας ξεψαχνίσει για το αν είστε σοβαροί ή όχι.
Αυτά δημιούργησαν οι πολλές και αυθαίρετες θέσεις και έτσι ακόμη και φιλότιμες προσπάθειες,όπως αυτή της προσευχής, ακόμη και αν είναι λανθασμένες μπήκαν στην ίδια κατηγορία με πολλές γελοιότητες που κυκλοφορούν. Σ' εναν άλλο κόσμο όλα αυτά θα ήταν πολύτιμες απαρχές για έρευνα αλλά σήμερα είναι αφορμή για περισσότερο σκοτάδι. Θέλω να ξέρετε ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από την κριτική.
Ας εξετάσουμε όμως τώρα στην ουσία του το ζήτημα του Ελληνικού Αλφαβήτου.
Για να πλησιάσουμε προς την απάντηση του αν το ελληνικό αλφάβητο έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ή είναι μια τυχαία αναφορά θα πρέπει να φτάσουμε στο αν υπάρχει σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινόμενου. Αν δηλαδή τα γραμματικά σύνολα-λέξεις έχουν μια ευθεία αναφορά στο συγκεκριμένο συμβολιζόμενο αντικείμενο-έννοια ή όχι. Κοντολογίς αν π.χ η λέξη ΟΥΡΑΝΟΣ, που είναι Ομηρική είναι μια τυχαία επιλογή από τους ανθρώπους (μηδενική σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου) ή είναι το συμπέρασμα από το άθροισμα των επιμέρους εννοιών των γραμμάτων(ευθεία σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου). Εδώ ισχύει ή ότι συμβαίνει το ένα ή το άλλο. Ενδιάμεσες καταστάσεις δεν υπάρχουν. Ας δούμε λοιπόν το ζήτημα έχοντας στο βάθος του μυαλού μας ότι ο Αριστοτέλης ήταν οπαδός της σχέσεως αυτών των δύο όπως και άλλοι όπως και ο Αντισθένης που είπε το "Αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις".
Παρ' όλα αυτά ας το ερευνήσουμε. Η καλύτερη μέθοδος είναι η δια της άτοπου μέθοδος.
Ας υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι αποφάσισαν να φτιάξουν λέξεις χωρίς να έχουν κάποια έννοια να δώσουν ξεχωριστές σημασίες σε κάθε γράμμα. Έτσι κάθισαν κάτω και έδωσαν τυχαίες λέξεις για κάθε τι που έβλεπαν.
Αυτό όμως τους δημιούργησε ένα πρόβλημα. Οι λέξεις που έπρεπε να δημιουργήσουν ήταν τεράστιες σε αριθμό από την μια αλλά και δύσκολα να τις θυμηθούν μια και η έλλειψη σχέσεων λόγω τυχαιότητας δεν τους έδινε την δυνατότητα να τις θυμούνται εύκολα.
Ακόμη πολύ λογικά έπρεπε να βρούν πολλές λέξεις για το ίδιο αντικείμενο σε διαφορετικές καταστάσεις πχ ολόκληρο καρπούζι και κομμένο καρπούζι ή την ίδια λέξη αλλά δεν μπορούσαν να διαχωρίσουν τις καταστάσεις. Παράδειγμα η φωτιά είτε σβησμένη είτε αναμμένη θα αναφέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Πώς λοιπόν θα το ξεχώριζαν. Θα έπρεπε λοιπόν να δημιουργήσουν για κάθε κατάσταση τουλάχιστον μια συμπληρωματική λέξη που να προσκολάτε ως επίθετο ή προσδιορισμός. Φανταστείτε τώρα γι' αυτό που ονομάζουμαι ρήματα τι έπρεπε να κάνουν. Πώς να ορίσουν το παρελθόν ή το μέλλον; Τα διαφορετικά πρόσωπα; Τον αριθμό των προσώπων; Για να μην μιλήσουμε για πιο σύνθετες καταστάσεις. Αν αυτά σας φαίνονται απλά είναι γιατί ήδη μιλάτε μια άλλου είδους γλώσσα. Αν δεν μιλούσατε; Βάλτε τώρα να τον εαυτό σας να πρέπει να βρει τους ήχους αλλά και τα διαφορετικά σύνολα ήχων για να εκφράσει όλα αυτά με σαφήνεια. Εύκολα προκύπτει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε ο αριθμός των "γραμμάτων" να είναι άπειρος και βέβαια στην καλύτερη περίπτωση τα "γράμματα" αυτά να είναι κάτι σαν συλλαβές για να μην πω λέξεις ολόκληρες. Η αποτύπωσή τους τώρα στο χαρτί είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Φανταστείτε όλο αυτό το ηχητικό χάος να θέλετε να το αποτυπώσετε κιόλας γραπτά. Στην περίπτωση αυτή η Κινεζική θα μοιάζει παιχνιδάκι.
Μπορείτε αν θέλετε να μπείτε στην διαδικασία να φτιάξετε μια καινούργια γλώσσα χωρίς τους γνωστούς κανόνες ή ακόμα και μ' αυτούς και θα δείτε πόσο σχεδόν αδύνατο είναι.
Η χρήση λοιπόν της μεθόδου έρευνας δια της ατόπου απαγωγής μας λέει ότι το να είναι οι λέξεις πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι είναι αδύνατον και άρα το μόνο που μένει είναι οι λέξεις να ταυτίζουν το σημαίνον με το σημαινόμενο.
Αν αυτό δεν υπάρχει στο 100% τότε αυτό συμβαίνει όχι γιατί μερικώς μπορεί να επιτευχθεί αλλά γιατί έχουμε μία πραγματικότητα, του 100%, από την οποία εκπέφτουμε σε άλλα μικρότερα ποσοστά λόγω άγνοιας. Στην περίπτωσή μας αυτό συνέβει και γι' αυτό η Ομηρική γλώσσα διαφέρει τόσο από την σημερινή ενώ στα Ορφικά στα Ομηρικά και σε αυτά του Ησιόδου, που έχουν τεράστια χρονική διαφορά μεταξύ τους, δεν υπάρχουν αλλαγές. Η έκπτωση άλλωστε λόγω άγνοιας φαίνεται και από το γεγονός ότι άλλη μιλούσαν την κλασσική εποχή άλλη την μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα και άλλη σήμερα και βέβαια η γλώσσα φθήνει συνεχώς. Γι' αυτό και η έννοια της ετυμολογίας χάνει το νόημά της συνεχώς.
Τώρα αν όλα αυτά έτσι είναι τότε οι έννοιες όπως ονόματα, ρήματα, αντωνυμίες, επίθετα κλπ δεν υπάρχουν μια και όλα είναι τελικά νοηματικά σύνολα με αυτοπροσδιοριζόμενη έννοια και δεν έχουν την ανάγκη της ένταξης σε άλλες κατηγορίες. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις εντολές προγραμματισμού. Αν θεωρήσουμε την κάθε εντολή σαν γράμμα τότε για κάθε συγκεκριμένη έννοια-πράξη του υπολογιστή χρειάζεται ένα συγκεκριμένο σύνολο εντολών-γραμμάτων. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στις εντολές προγραμματισμού υπάρχουν ρήματα; ή επίθετα; όχι βέβαια!
Είναι λοιπόν η Ομηρική γλώσσα μια γλώσσα προγραμματισμού; Είναι και πιο εξελιγμένη από τις όποιες υπάρχουσες και όποιες θα υπάρξουν στο εγγύς μέλλον.
Θα μπορούσε να είναι το αλφάβητο μια προσευχή; Είναι προφανές ότι όχι.
Υπάρχει περίπτωση να αποκωδικοποιήσουμε την γλώσσα αυτή; Όχι γιατί είναι ένα διεπιστημονικό δύσκολο έργο που δεν θα το αναλάβει ποτέ κανείς μια και μόνο η αναφορά του θα προκαλέσει την χλεύει των υπολοίπων.
Τι κάνουμε τότε, σταματάμε;
Όχι, αλλά προσπαθούμε να είναι όσο το δυνατόν πιο ορθολογικά αυτά που ανακοινώνουμε ώστε να μπορούν να στέκουν σε μια "σοβαρή" συζήτηση περισσότερο από 2 λεπτά χωρίς να χάνουμε τους συνομιλητές μας.
Καλημέρα σας
Δημοσιεύω το τρίτο μέρος της επιστολής. Ορισμένα μέρη δεν έχουν μπει είτε γιατί ήδη απαντήθηκαν από μεταξύ μας συνομιλίες ή και επειδή μου ζήτησε να μην ανακοινώσω. Αυτό το μικρό κομματάκι το βάζω για έναν και μόνο λόγο τον οποίο και θα εξηγήσω μετά. Μου γράφει λοιπόν.
3) Απ'ότι διάβασα στο blog δεν δείχνεις να συμμερίζεσαι πολύ την άποψη για την κρυμμένη προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου
Γιατί λοιπόν έβαλα αυτό το μικρό κομμάτι. Αυτό φίλοι μου το λεγόμενο κρυμμένη προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου είναι ένα από τα πολλά κείμενα που έκαναν κακό στην υπόθεση έρευνα χώρις φυσικά να το θέλουν. Δώσαν το πάτημα σε όλους αυτούς που αντιδρούν είτε λόγω βλακείας είτε λόγω συμφέροντος στην έρευνα μια και οι παραδοχές που κάνει το εν λόγω κείμενο είναι τέτοιες που εύκολα καταρρίπτονται ή τουλάχιστον αμφισβητούνται.
Στο http://www.hellinon.net/NeesSelides/Prosefhi.htm θα βρουν την προσπάθεια αυτή.
Που είναι το πρόβλημα θα ρωτήσει κανείς και με το δίκιο του. Το πρόβλημα φίλοι μου είναι ότι παλεύουμε με ένα συγκροτημένο σύστημα και κάθε προσπάθεια πρέπει να είναι εντός του και όχι εκτός. Δηλαδή αν πάτε σ' έναν οποιονδήποτε καθηγητή Πανεπιστημίου, ακόμη και τον πιο ανοιχτό και προσπαθήσετε να του μιλήσετε για οτιδήποτε μοιάζει με κάτι απ' όλα αυτά θα σας κλείσει την πόρτα κατάμουτρα. Ακόμη και άτομα του χώρου να πλησιάσετε που διαθέτουν μια κάποια σοβαρότητα θα σας ξεψαχνίσει για το αν είστε σοβαροί ή όχι.
Αυτά δημιούργησαν οι πολλές και αυθαίρετες θέσεις και έτσι ακόμη και φιλότιμες προσπάθειες,όπως αυτή της προσευχής, ακόμη και αν είναι λανθασμένες μπήκαν στην ίδια κατηγορία με πολλές γελοιότητες που κυκλοφορούν. Σ' εναν άλλο κόσμο όλα αυτά θα ήταν πολύτιμες απαρχές για έρευνα αλλά σήμερα είναι αφορμή για περισσότερο σκοτάδι. Θέλω να ξέρετε ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από την κριτική.
Ας εξετάσουμε όμως τώρα στην ουσία του το ζήτημα του Ελληνικού Αλφαβήτου.
Για να πλησιάσουμε προς την απάντηση του αν το ελληνικό αλφάβητο έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ή είναι μια τυχαία αναφορά θα πρέπει να φτάσουμε στο αν υπάρχει σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινόμενου. Αν δηλαδή τα γραμματικά σύνολα-λέξεις έχουν μια ευθεία αναφορά στο συγκεκριμένο συμβολιζόμενο αντικείμενο-έννοια ή όχι. Κοντολογίς αν π.χ η λέξη ΟΥΡΑΝΟΣ, που είναι Ομηρική είναι μια τυχαία επιλογή από τους ανθρώπους (μηδενική σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου) ή είναι το συμπέρασμα από το άθροισμα των επιμέρους εννοιών των γραμμάτων(ευθεία σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου). Εδώ ισχύει ή ότι συμβαίνει το ένα ή το άλλο. Ενδιάμεσες καταστάσεις δεν υπάρχουν. Ας δούμε λοιπόν το ζήτημα έχοντας στο βάθος του μυαλού μας ότι ο Αριστοτέλης ήταν οπαδός της σχέσεως αυτών των δύο όπως και άλλοι όπως και ο Αντισθένης που είπε το "Αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις".
Παρ' όλα αυτά ας το ερευνήσουμε. Η καλύτερη μέθοδος είναι η δια της άτοπου μέθοδος.
Ας υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι αποφάσισαν να φτιάξουν λέξεις χωρίς να έχουν κάποια έννοια να δώσουν ξεχωριστές σημασίες σε κάθε γράμμα. Έτσι κάθισαν κάτω και έδωσαν τυχαίες λέξεις για κάθε τι που έβλεπαν.
Αυτό όμως τους δημιούργησε ένα πρόβλημα. Οι λέξεις που έπρεπε να δημιουργήσουν ήταν τεράστιες σε αριθμό από την μια αλλά και δύσκολα να τις θυμηθούν μια και η έλλειψη σχέσεων λόγω τυχαιότητας δεν τους έδινε την δυνατότητα να τις θυμούνται εύκολα.
Ακόμη πολύ λογικά έπρεπε να βρούν πολλές λέξεις για το ίδιο αντικείμενο σε διαφορετικές καταστάσεις πχ ολόκληρο καρπούζι και κομμένο καρπούζι ή την ίδια λέξη αλλά δεν μπορούσαν να διαχωρίσουν τις καταστάσεις. Παράδειγμα η φωτιά είτε σβησμένη είτε αναμμένη θα αναφέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Πώς λοιπόν θα το ξεχώριζαν. Θα έπρεπε λοιπόν να δημιουργήσουν για κάθε κατάσταση τουλάχιστον μια συμπληρωματική λέξη που να προσκολάτε ως επίθετο ή προσδιορισμός. Φανταστείτε τώρα γι' αυτό που ονομάζουμαι ρήματα τι έπρεπε να κάνουν. Πώς να ορίσουν το παρελθόν ή το μέλλον; Τα διαφορετικά πρόσωπα; Τον αριθμό των προσώπων; Για να μην μιλήσουμε για πιο σύνθετες καταστάσεις. Αν αυτά σας φαίνονται απλά είναι γιατί ήδη μιλάτε μια άλλου είδους γλώσσα. Αν δεν μιλούσατε; Βάλτε τώρα να τον εαυτό σας να πρέπει να βρει τους ήχους αλλά και τα διαφορετικά σύνολα ήχων για να εκφράσει όλα αυτά με σαφήνεια. Εύκολα προκύπτει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε ο αριθμός των "γραμμάτων" να είναι άπειρος και βέβαια στην καλύτερη περίπτωση τα "γράμματα" αυτά να είναι κάτι σαν συλλαβές για να μην πω λέξεις ολόκληρες. Η αποτύπωσή τους τώρα στο χαρτί είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Φανταστείτε όλο αυτό το ηχητικό χάος να θέλετε να το αποτυπώσετε κιόλας γραπτά. Στην περίπτωση αυτή η Κινεζική θα μοιάζει παιχνιδάκι.
Μπορείτε αν θέλετε να μπείτε στην διαδικασία να φτιάξετε μια καινούργια γλώσσα χωρίς τους γνωστούς κανόνες ή ακόμα και μ' αυτούς και θα δείτε πόσο σχεδόν αδύνατο είναι.
Η χρήση λοιπόν της μεθόδου έρευνας δια της ατόπου απαγωγής μας λέει ότι το να είναι οι λέξεις πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι είναι αδύνατον και άρα το μόνο που μένει είναι οι λέξεις να ταυτίζουν το σημαίνον με το σημαινόμενο.
Αν αυτό δεν υπάρχει στο 100% τότε αυτό συμβαίνει όχι γιατί μερικώς μπορεί να επιτευχθεί αλλά γιατί έχουμε μία πραγματικότητα, του 100%, από την οποία εκπέφτουμε σε άλλα μικρότερα ποσοστά λόγω άγνοιας. Στην περίπτωσή μας αυτό συνέβει και γι' αυτό η Ομηρική γλώσσα διαφέρει τόσο από την σημερινή ενώ στα Ορφικά στα Ομηρικά και σε αυτά του Ησιόδου, που έχουν τεράστια χρονική διαφορά μεταξύ τους, δεν υπάρχουν αλλαγές. Η έκπτωση άλλωστε λόγω άγνοιας φαίνεται και από το γεγονός ότι άλλη μιλούσαν την κλασσική εποχή άλλη την μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα και άλλη σήμερα και βέβαια η γλώσσα φθήνει συνεχώς. Γι' αυτό και η έννοια της ετυμολογίας χάνει το νόημά της συνεχώς.
Τώρα αν όλα αυτά έτσι είναι τότε οι έννοιες όπως ονόματα, ρήματα, αντωνυμίες, επίθετα κλπ δεν υπάρχουν μια και όλα είναι τελικά νοηματικά σύνολα με αυτοπροσδιοριζόμενη έννοια και δεν έχουν την ανάγκη της ένταξης σε άλλες κατηγορίες. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις εντολές προγραμματισμού. Αν θεωρήσουμε την κάθε εντολή σαν γράμμα τότε για κάθε συγκεκριμένη έννοια-πράξη του υπολογιστή χρειάζεται ένα συγκεκριμένο σύνολο εντολών-γραμμάτων. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στις εντολές προγραμματισμού υπάρχουν ρήματα; ή επίθετα; όχι βέβαια!
Είναι λοιπόν η Ομηρική γλώσσα μια γλώσσα προγραμματισμού; Είναι και πιο εξελιγμένη από τις όποιες υπάρχουσες και όποιες θα υπάρξουν στο εγγύς μέλλον.
Θα μπορούσε να είναι το αλφάβητο μια προσευχή; Είναι προφανές ότι όχι.
Υπάρχει περίπτωση να αποκωδικοποιήσουμε την γλώσσα αυτή; Όχι γιατί είναι ένα διεπιστημονικό δύσκολο έργο που δεν θα το αναλάβει ποτέ κανείς μια και μόνο η αναφορά του θα προκαλέσει την χλεύει των υπολοίπων.
Τι κάνουμε τότε, σταματάμε;
Όχι, αλλά προσπαθούμε να είναι όσο το δυνατόν πιο ορθολογικά αυτά που ανακοινώνουμε ώστε να μπορούν να στέκουν σε μια "σοβαρή" συζήτηση περισσότερο από 2 λεπτά χωρίς να χάνουμε τους συνομιλητές μας.
Καλημέρα σας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)